یه شعری هست که نمی دونم شاعرش کیه اما خیلی قشنگه. می خوام امشب اینجا بنویسم. شاید اگر یکی دو کلمه اش تغییر کنه همچین بی مناسبت هم نباشه

از پشت شیشه های سیاه فرودگاه

در گیر و دار این هیجانات و غرق آه

مردی برای بدرقه ات گریه می کند

با یک عینک و بارانی و کلاه

بعد از تو لحظه های من از جنس گریه اند

از جنس یاس های سفید و رز سیاه

حالا به عشق روی تو پرواز می کند

دلفین مهربان سفید از فرودگاه

یعنی کنار که نشسته و آیا چه می کند

یعنی کنار مرد غریبه نشسته آه

پرواز بی شماره به مقصد نشست و بعد

مردی بدون عینک و بارانی و کلاه

...

طبق گزارشات حاصله امروز بیشتر به گشت و گذار در مناطق و نواحی دیدنی و ندیدنی به سر شده و در پایان با یک تو دهنی جانانه حساب کار دست همگان آمده و فعلا عموم آرامش خود را حفظ نموده و منتظر هستند تا ببینند آن فرد خوشبخت بعدی که تو دهنی نصیبش می شود چه کسی می تواند باشد!

حالا از اینا که بگذریم مثکه قراره بعضی ها برنزه برگردن

درضمن همه ی ما می دونیم که تنبیه بدنی سال هاست که منسوخ شده

آب معدنی عزیز پیغام شما ارسال شد و جوابی که دریافت شد بدین شرح بود: این تدی هم که مارو کشته اونم دیگه سوغاتی می خواد؟!

طبق اخبار رسیده از سواحل خلیج همیشه فارس صاحب این مکان اعلام داشتند:

هوا خیلی گرمه

نمی خوام

دوست ندارم

می خوام زود برگردم

نیخوام

دلم واسه عشقم تنگ شده

پ.ن: احیانا وقتی اینا رو داشته می گفته حسابی دماغش دراز شده بوده اما خوب فعلا که کسی نمی بینتش تا برگرده هم احتمالا برمی گرده سر جاش

دکتر سبحان می گفت کسی که شب دریا رو دوست داشته باشه باید حتما به یه روانپزشک مراجعه کنه

آن روزها آیینه ها آیینه بودند

این قلب ها , این قلب ها بی کینه بودند

آیینه ای احساس دلتنگی نمی کرد

تقویم ها از شنبه تا آدینه بودند

اول از همه خدمتتون عرض کنم که من که دارم می نویسم کوروش نیستم.

این چند شب که صاحب این مکان در سفر به سر می برند و در کنار سواحل زیبای خلیج همیشه فارس اوقات خود را سپری می کنند من اینجا رو آپ می کنم اما چون قرار نیست اینجا وبلاگ گروهی باشه با همون اسم خود صاحب وبلاگ پست ها رو می فرستم بالا.